„Strategia zarządzania długiem publicznym na lata 2011 – 2014”, zaproponowana jeszcze we wrześniu br. przez Ministerstwo Finansów, ma być antidotum na rosnący dług. Przewiduje się, że wśród ulg przeznaczonych „do likwidacji”, oprócz ulgi na internet, znajdzie się np. ulga na dzieci, albowiem odliczenia z tego tytułu sięgnęły w 2009 roku 5,6 mld zł, tj. niemal tyle samo co łączna wartość odliczeń w PIT (5,8 mld).

Oprócz ulg, receptą na zahamowanie rosnącego długu publicznego może być jeszcze jedna podwyżka podatku VAT. Rozwiązania takiego nie wykluczył premier Tusk mówiąc o tym przy okazji ogłaszania decyzji o wzroście stawek VAT-u na 2011 rok.

Nadmierny przyrost długu publicznego, którego aktualny stan wskazuje zamontowany przez Leszka Balcerowicza zegar-licznik w Warszawie, może wymusić wprowadzenie przez administrację rządową specjalnych procedur, jakie nakłada ustawa o finansach publicznych, a związanych m.in. ze wstrzymaniem podwyżek płac pracowników sfery budżetowej, a także ograniczenie do poziomu inflacji wskaźnika waloryzacji emerytur. Rozwiązania te uznawane są za tzw. „bezpieczniki”.

Czy jednak takie doraźne działania przyniosą pożądany skutek? Należy pamiętać, że na efekty jakichkolwiek ustaw reformujących państwo, należy z reguły czekać przynajmniej 2 lata. Stąd też niektóre decyzje mogą się okazać spóźnione, choć Ministerstwo Finansów, w założeniach budżetowych nie przewiduje przekroczenia przez nasz kraj tego niebezpiecznego poziomu, i to aż do 2014 roku. Dlaczego? Spowolnieniu wzrostu zadłużenia mają towarzyszyć nowe zasady zarządzania publicznymi środkami, związane z obrotem pieniędzy przez lokalne jednostki publiczne. Korzysta na tym najczęściej lokalny bank, gdzie jednostki te inwestują posiadane środki. Co ponad to? Na przyszły rok Ministerstwo prognozuje też korzystne dla siebie umocnienie polskiej waluty, co wpływa na wycenę naszego długu zagranicznego. I to nie wszystko. Na przyszły rok, rząd prognozuje jeszcze zmniejszenie deficytu budżetowego (z 48,3 do 40 mld zł), planuje zmniejszenie dywidend od spółek skarbu państwa, liczy również na dochody Bank Gospodarstwa Krajowego, związane ze sprzedażą akcji PKO BP, które ma w obrocie państwowy bank, czyli wspomniany BGK.

Na czym polega luka. Nowelizacja ustawy ma na celu unowocześnienie dotychczasowej ustawy i dopasowanie jej do aktualnych czasów gospodarczych. I tak się też stało. Znowelizowana ustawa zwiększy bezpieczeństwo obrotu gospodarczego poprzez dostarczenie większej ilości informacji o złych płatnikach, poprzez zminimalizowanie zatorów płatniczych. To ważne kwestie ochrony gospodarki przed złymi dłużnikami chcących kredyt. Ale ustawa, a raczej nowelizacja ustawy ma poważną lukę.
Luką o której martwią się bankowcy to wprowadzenie kategorii dobrego kredytobiorcy. Kredytobiorca uzyska w biurze informacji gospodarczej zaświadczenie rzetelności niezbędne do starania się o kredyt, pod warunkiem, że nie spóźni się z płatnościami raty zobowiązania do 59 dni. Oznacza to, że wystarczy wpłacić jedną ratę kredytu, by dysponować zaświadczeniem. Z tej luki skorzystać może zorganizowana przestępczość, gdzie każdy będzie rzetelnym i godnym polecenia kredytobiorcą chcącym kredyt. Przestępczość zorganizowana trzyma rękę na pulsie i doskonale zdaję sobie sprawę z otwartych drzwi poprzez nowelizację ustawy.
A co oznacza tzw. słup?
Słupem staję najczęściej bezdomny, który nigdy nie brał kredytów i nie starał się o kredyt. Procedura wykorzystania „słupa” to przedewszystkim inwestycja w niego. Wizyta u fryzjera, dobre markowe ubrania, solarium. To wszystko ma na celu zrobienie jak najlepszego wrażenia na urzednikach bankowych udzielających danemu kredytobiorcy kredyt. Dobre nazwisko, wysoka pensja, wszystko dobrze udokumentowane. Nie ma podstaw do nie udzielenia kredytu z dużym debetem. Pod koniec lat 90 gang pruszkowski tylko w ten sposób wyłudził 100 tyś zł z postawionymi 80 słupami.
Nowelizacja pozwala aby słup miał więcej czasu na dziełalność. Jeśli nawet nie spłaci żadnej raty to i tak ma 60 dni na wykorzystanie rzetelnego kredytobiorcy na kredyt.

kredyt-na-slupa

[źródło:BIK]

Skala takiego przedsięwzięcia może być nieobliczalna w skutkach. Bowiem w minionym roku system ochronny wyłapał ok 8,5 tyś prób takiego wyłudzenia. Ale pamiętać należy, że to tylko statystyka udaremnionych podejść. A ile było udanych?! Najprawopodobniej straty to ok 100 mln zł.
Ustawa znowelizowana w całości nie jest zła, bowiem daje większy dostęp do informacji o nierzetelnych osobach. Jeszcze nic nie jest stracone, bo bankowcy zapowiadają poprzez ścieżkę legislacyjną zmianę tych przepisów.

bank islandzki

4 mld euro – to astronomiczna kwota długu, jaką po sobie zostawiły islandzkie banki, zanim jesienią ubegłego roku ogłosiły niewypłacalność.
Przyczny powstania takiego długu najprawdopodobniej wiedzą politycy i bankierzy na których nie miał nikt wpływu. Nieudolni politycy już nie egzystują, bo zostali usunięci po masowych demonstracjach. Domaganie się spłaty całego długu przez Islandię to według licznej grupy obywateli cios dla tego kraju. Wszystkie zadłużone państwa negocjują rozsądne  warunki spłaty zadłużenia bez klęski katastrofy gospodarczej. Zdaniem wielu od Islandi oczekuje się spłaty całego zadłużenia, gdzie stosunkowo każdy obywatel jest winien ok 12 tyś euro. Zdaniem Islandii to nie realne.

Dość trudna sytuacja w stosunkach międzynarodowych i napięcie na lini Islandia, Unia Europejska i USA, nie ułatwia każdej ze stron wyjścia z sytuacji.
Koszmar Islandii to sen z którego nadal nie moga się obudzić. W ciągu kilku tygodni z kraju najbogatszego i najstabilniejszego pozostał pariasem. Jeszcze w roku 2008 islandzki bankier uchodził za awangardę nowoczesności. Jednak ta nowoczesność źle się odbiła na Islandii. Islandczycy korzystają z banków w dalszym ciągu, ale znacznie baczniej patrzą na ręce bankierów. Bankierzy islandcy doprowadzili kraj do ruiny, obracając sumami znacznie przewyższającymi PKB bogatej, ale jednak mikroskopijnej gospodarki.
Obroty giełdy w reakcji na potężny kryzys spadły o 90%, spadła znacznie korona, a obywatele nie odzyskają swoich oszczędności. I jak tu zaufać bankierom.
Gwoździem ostatnim wbitymi do trumny Islandii okazał się system internetowej bankowości (Icaseve) przy pomocy których banki islandzkie kusiły innych zagranicznych klientów. Usługa dostępna była w Holandii, Wielkiej Brytanii.
Tak wielkie spustoszenie przez działania bankierów islandzkich dawno już nie widział Świat. W reakcji na upadłość, wściekłość była głównym motorem postępowań innych – poszkodowanych państw na działania Islandii. Wielka Brytania zamroziła brytyjskie aktywa Landsbanki, korzystając przy tym z ustawy o terroryźmie i bezpieczeństwie narodowym – stosowanej w czasie zagrożenia wojną! To oczywiście wywołało burzę w Islandii.
Wielu ekonomistów uważa, że Islandii nie można darować długu. Islandia nie jest bowiem jedynym krajem – bankrutem. W XIX w Hiszpania zbankrutowała siedem razy, a Portugalia sześć.

Nasza dobroć, otwartość i uczciwość dostrzegą właśnie Ci, którzy muszą to dostrzec. Jeśli żyjemy dobrze z bankami to odnosimy sukcesy. To pewne. Dobre relacje firm z bankami to cały sukces funkcjonowania każdej firmy.

Jak to odnieść do Polski. Jak to ugryść jeśli chodzi o właśnie wpomniane wyżej banki? Powiedzmy, że żyje nam się lepiej jeśli za przyjaciela mamy bank. To jasne. Ale czy dla wszystkich aż tak jasne. Nie wydaje mi się. Najnowsze dane pokazują, że mino kryzysu my,  mówie my, ale mam na myśli firmy polskie mają dobre relację z bankami. Swoją drogą tylko głupek podcina gałąź na której siedzi . Wracając do tematu to ponad 82% polskich szefów firm uważa , że ma odpowiednie wsparcie od strony instytucji finansowych. To jeden z najlepszych wyników wśród dwunastu państw Uni Europejskiej, ponieważ średni wynik ich to 62%. Posiadamy naprawdę dobry wynik, ponieważ wyżej znajdują się tylko Filipiny, Tajwan i Chile.

Dobry wynik może być skutkiem łagodnego przejścia poprzez kryzys. Banki polskie nie odcinały się w dużym stopniu od swoich klientów jak to czyniły banki innych krajów, by złagodzić kryzys. Banki nie żądały natychmiastowego zwrotu zadłużenia, i tworzyły mocny filar pomocy dla swoich klientów.

Makroekonomicze wytłumaczenie całego procesu na zadowolenie przedsiębiorców jest łatwe. Nie myślmy sobie, że nie odczuliśmy kryzysu. To złudne myśli, ponieważ banki zaciśniły pole do polityki kredytowej – tylko w mniejszym stopniu niz inne kraje. Negatywne wrażenia przedsiębiorców z innych krajów to właśnie odczucia z brakiem dostępu do kapitału dla firm.[wg Citi Handlowy] Ponadto osłabiony popyt na kredyt był skutkiem ograniczonego planu inwestycyjnego dla firm. Zatem wymagania są mniejsze, jeśli jest mniejsze zapotrzebowanie.

Wiara w dobroć robi cuda. Polskie firmy, a dokładniej 21% firm wierzy, że w najbliższym czasie nastąpi jeszcze lepsze finansowanie przez banki ich działalności.  Oczywiście nie obędzie się bez odniesienia do pozytywów – są również głosy pesymistów i równoważą się one z pozytywnymi aspektami poprawy finansowania. Jest to dowód na rozsądne podejście firm polskich mimo trudności kredytowych.

dobrze zyj z bankiem, a odniesiesz sukces

[źródło:Grand Thornton]

Silna gospodarka państwa stanowiąca silny fundament do rozwoju przedsiębiorstw w Polsce przyniesie sukces. Sektor finansowy jest tego dowodem.